Το σπίτι πετρόχτιστο, φυτεμένο στο Πήλιο, μόλις μια Ικάρια πτήση από την ήρεμη θάλασσα του Παγασητικού που είναι σκαλισμένος μέσα στα χρόνια σαν ξεχειλίζουσα από μητρότητα αγκαλιά για τις ψαρόβαρκες και τα φορτηγά πλοία.
Το βουνό, σαν τη μεγάλη αυλή γύρω μου, είναι γεμάτο λιόδεντρα.
Τα μέρη της ελιάς μέσα στο τζάκι ως γνωστόν, προσφέρουν μία από τις εντυπωσιακότερες φλόγες ανάμεσα στα είδη των ξύλων αλλά είναι επίσης και ένα από τα τρία είδη φλόγας που με ζώνουν αυτές τις μέρες. Καίγεται γρήγορα η ελιά και μεταμορφώνεται σε φλεγόμενα κορμιά του φωτός, που μαγνητίζουνε κι αποσυντίθενται με αυτοπροσφορά προς χάρη της θέρμης μου… της επιβίωσής μου.
Στην τριαδικότητα αυτών των ειδών φωτιάς, αυτή της ελιάς, θα ήτανε σίγουρα ο Πατέρας.
Οι φιγούρες που γεννιούνται από τα έγκατα της μεταμόρφωσης του κάρβουνου σε στάχτη, υπνωτικά με τραβούν, τρυφερά αλλά απαιτητικά απ τις ρίζες του μυαλού μου στο φλεγόμενο σύμπαν τους.
Η όψη μου έκπληκτη γλιστρά από τη θέρμη του μικρόκοσμου του δωματίου μου, για ν’ αντικρίσει παιδιά, νέα παιδιά με βιβλία και πέτρες στα χέρια τους.
Οι αισθήσεις μου στροβιλίζονται σε μια σύντηξη οργής, Μολότοφ και καμένων περιουσιών, συνθέτοντας το πρόσωπο της ενσαρκωμένης φλόγας. Τόσο φωτεινά και παθιασμένα, σαν τον ορισμό της απόλυτης φλόγας!!!
Όμως δεν είναι άραγε η Φλόγα της Ζωής τούτη η Απόλυτη Φλόγα; Ο Υιός της τριαδική Θεότητας;
Είναι σίγουρα ένα παιδί αυτό που καθαρά διακρίνω αλλά είναι αυτό το παιδί της Γέννησης; Το Παιδί των Χριστουγέννων;
Όχι!!! Αυτό το παιδί είναι ντυμένο γαμπρός κι αναπαύεται ειρηνικά στα χέρια άλλων παιδιών, χέρια δυνατά, με πρησμένες φλέβες, κι ένα τριαντάφυλλο ανθίζει απ’ το θρόνο της Αγάπης… την καρδιά του. Βλάστησε πάνω στ’ απομεινάρια της σφαίρας του αστυνομικού που του πήρε την τελευταία πνοή να την εμφυσήσει σ’ αυτήν την αναβράζουσα νεολαία που μοιάζει ως λιωμένη ουσία, που ψάχνει για σπιτικό στο τεράστιο χωριό της παράνοιας.
Ο άνεμος του αίματός τους βίαια με πετά στις ενοχές της απάθειάς μου. Το κενό μου κορμί, αυτό του σύγχρονου καταναλωτή διασκέδασης και υλικών ονείρων, καταρρέει μέσα στο τίποτα που αυτοί οι εξεγερμένοι έλληνες καταδικάζουν αφήνοντας ξέζευτο το θυμό τους σε πρωτόγονα μονοπάτια ενάντια στη μακροχρόνια αδράνειά μου. Ενάντια σ’ ένα μέλλον που αρνούνται να δεχτούν.
Το πνεύμα μου πλέον απογυμνωμένο από το κορμί μου… απογυμνωμένο από σπιτικό. Διατηρώ ωστόσο ακόμα την όρασή μου. Ως τιμωρία.
Πετώντας με ταχύτητα που θα έκανε το φως να κοκκινίσει από τη ζήλεια, αναζητεί σε δάκρυα μετάνοιας… Το Πνεύμα των όλων, το σπιτικό των Πνευμάτων… το Άγιο Πνεύμα.
Προέλευση; Παντού μέσα μας, μα τούτο το σημείο στο χάρτη έχει όνομα… Ιερουσαλήμ. Πετώ απολύοντας τη φιγούρα μου, προσπαθώντας να σώσω το πνεύμα μου με μια βουτιά στη φλόγα… του Αγίου Πνεύματος…
Όμως δεν είναι αυτή η φλόγα που προσδοκούσα…! Η φωτιά είναι φωτιά ανθρώπινων πτωμάτων, άχρηστων στα κιτάπια της ιστορίας όπως εκατομμύρια άλλα. Η λωρίδα της Γάζας, απογυμνώνει την ανθρωπιά μας… λωρίδα – λωρίδα.
Βόμβες κι εδώ, σίγουρα πιο εξελιγμένες, στο χορό του θανάτου, γράφουν σύνορα με το χρώμα του αίματος.
Η όρασή μου έχει χαθεί!!! Δε βλέπω πλέον τίποτα! Γλίστρησα βαθύτερα στην απώλεια…;
«Μάντεψε!!!;;;»
Η νικελόκρουστη φωνή της κόρης μου με λυτρώνει σα σουρεαλιστική νεράιδα. Τα μακριά, λεπτά, άριστα σκαλισμένα της δάχτυλα, απελευθερώνουν το βλέμμα μου για να συναντήσει μια θάλασσα χαράς, σ’ ένα χαμόγελο έξι εκατοστών στο πρόσωπο του γιου μου, βαμμένο στα καλύτερα χρώματα που η θωριά μου απελπισμένα λαχταρούσε.
«Είναι υπέροχη μέρα! Κουνήσου! Φοβάσαι το κρύο;» με πειράζει κι αυτός με τη σειρά του…
Η απαισιοδοξία στιγμιαία εξατμίζεται για να υγροποιηθεί ξανά σε αισιοδοξία, στεγνή για λίγο από την πραγματικότητα που με περικυκλώνει ευρύτερα.
Ο Αντώνιο Γκράμσι, (ιταλός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός, 1891-1937) είχε πει το φημισμένο… «Η απαισιοδοξία του διανοητή, η αισιοδοξία της θέλησης…» (όπου το ένα ενδυναμώνει το άλλο.. ακόμα και για τη μάχη με το αντιφατικό και το ακατόρθωτο).
Και η πατρίδα της θέλησης, είναι οι καρδιές αυτών των παιδιών, που μάχονται για την ειρήνη σου και ένα καλύτερο μέλλον γι αυτά τα ίδια…
Είναι ακόμα ζωντανό το παιδί μέσα σου;
