Γνωρίζεις ένα μωράκι με τη φίλη του…
Η γνωριμία πάει καλά ενώ όσο κουβεντιάζουν μεταξύ τους… η χυδαιότητα που πλημμυρίζει από το στόμα τους, χωρίς να γεννάται από συγκεκριμένη αιτία, σου θυμίζει τα μεροκάματα που έκανες πιτσιρικάς στη Λαχαναγορά για να ενισχύσεις το χαρτζιλίκι, μόνο που τότε, οι χυδαιότητες διανθίζονταν από ευφυολογήματα έμπειρων, ακούραστων αντρών…
Προς μεγάλη σου απογοήτευση… σου κάθεται από την πρώτη νύχτα…
Σε κερνά το πρώτο της φιλί… και αναρωτιέσαι πότε ζήτησες αυτήν την απαίσια απροσδιόριστη φρουτοσαλάτα… «σ’αρέσει το κραγιόν μου;»… Τι να πεις… Όχι;
Παίρνει την απόφαση να κατέβει από τα τακούνια της… και νοιώθεις πως σου ξεκρέμασαν το αγαπημένο σου πορτραίτο… για να το βάλουν πρόχειρα σ ‘ένα τραπεζάκι…
Βγάζει το σουτιέν της… και έρχεσαι κατά πρόσωπο , συχνά δυστυχώς, με ένα από τα δύο τινά...
1) Δύο ταλαίπωρα ματάκια χαμηλοβλεπούσας από παιδικό σκίτσο… που απλά… υποβασταζόταν από τις μπαλένες του στηθόδεσμου που λιμπιζόσουνα… ή...
2) Ένα υπέροχο στήθος… που εάν το πιάσεις… φοβάσαι μη το σκάσεις…
Κάνετε έρωτα… και ενώ πάνω στον παροξυσμό ωρύεται καθώς της τραβάς τα μαλλιά, συνειδητοποιείς, πως διαμαρτυρόταν για τα πεταμένα της Ευρώ… καθώς σου έμειναν τα… extension στο χέρι… (προφανώς κανενός ταλαίπωρου Ινδού που έκανε μπάνιο στο Γάγγη μαζί με τις αγελάδες…)
Τελειώνετε… και ο ιδρώτας τη μετατρέπει στη χειρότερη εκδοχή του ουράνιου τόξου… Ρουζ στ αυτιά… μάσκαρα σαν gothic δάκρυα στις παρειές ενώ ανακαλύπτεις κάτω από τη μυτούλα της, τη γενεαλογική σχέση της με το… Τζαβέλλα… που τόσο καλά έκρυβε το make up…
Αποκοιμάται στην αγκαλιά σου όσο χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά, (όσα απέμειναν), προσπαθείς να ανακαλύψεις στις ρίζες τους… το πραγματικό τους χρώμα… που δεν μπορεί αυτή με τίποτα να αποδεχθεί…
Προσέχεις καλά τα αυτιά της… τα χείλια της, τα φρύδια της.. τον ομφαλό της…
Το piercing της έχει κάνει το δέρμα όμοιο με ταμπέλα χωριού της Κρήτης… κόσκινο από τα βόλια των θεριακλήδων…
Σηκώνεσαι… προσέχοντας να μην την ξυπνήσεις… και δεν προσέχεις κάτι κατακόκκινο που σου σουβλίζει σαν αχινός το πόδι και σου ‘ρχεται να ουρλιάξεις…
Κοιτάς την πατούσα σου… κοιτάς τα δάκτυλά της… της λείπουν δύο νύχια… τώρα θυμάσαι την αίσθηση του «κλιτς», που δεν άντεξε τη στιβαρότητα της πλάτης σου …
Προσοχή .. λέει η φωνή μέσα σου… κάπου εδώ καραδοκεί και το δεύτερο…
Το παίρνεις απόφαση να φύγεις… έχεις συνειδητοποιήσει πως έκανες έρωτα μ’ ένα Transformer…
Κι όμως… θέλεις να πάρεις μαζί σου κάτι… ναι ναι.. το εσώρουχό της, γιατί είσαι και λίγο kinky τύπος… Περιεργαζόμενος το όμως, ευτυχώς πριν το μυρίσεις… συνειδητοποιείς, πως η μαμά σου είχε δίκιο που σε άφησε και συγκάηκες όταν ήσουν 7 χρονών.. για να φροντίζεις περισσότερο την υγιεινή του σώματός σου… αυτή… ποτέ δεν το ‘μαθε…
Θυμάσαι με πικρούς συνειρμούς, τη Σούζαν, φοιτήτρια από τα Τρίκαλα... που οι επιδόσεις της στην καθαριότητα ήταν παρόμοιες με αυτές της μαγειρικής... όταν πήγε να σου κάνει τα αυγά μάτια, όπως της είχε δείξει η γιαγιά της... μα το μόνο που τελικά διαπίστωσες πως θυμόταν, ήταν το βλέμμα της γιαγιάς της... με καταρράκτη... σουρεαλιστικά αποτυπωμένο μέσα στο πιάτο σου...
Ξανακοιτάς τον χθεσινό σου έρωτα… για μια τελευταία, σίγουρα, φορά και ενώ σκέφτεσαι πως αυτή η κοπέλα εχθές με τη φίλη της διατείνονταν πως δεν υπάρχουν πλέον αληθινοί άντρες… (άκουσον, άκουσον), ενώ παράλληλα σκέφτεσαι πως θα τη χρεωθεί κανας φουκαράς… σα μηνιάτικη δόση εφ όρου ζωής… ουρλιάζεις από χαρά…
ΓΙΑΝΝΗ!!! ΕΧΕΙΣ ΑΓΙΟ... ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΠΑΓΙΟ...!
