Η κοπέλα στο ταμείο του Αρβανιτίδη στο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης…δεν θα νοιώσει ποτέ πια ασφαλής όταν δουλεύει.
Είναι μια γλυκύτατη παρουσία , με την απαράμιλλη γλύκα του προσώπου που φέρουν πολλές από τις ομοεθνείς της, Ρωσοπόντιες, όπως πλέον έχουν οριστεί από την αμείλικτη δύναμη της συνήθειας, του λαικού νεολογισμού και του συναισθήματος στο χτίσιμο της γλώσσας μας…
Οι ελιές Χαλκιδικής, γνωστές και ως θρούμπες, με έφεραν ακόμη μια φορά τετ α τετ με το γλυκό της καλησπέρισμα…
"Είναι από τα κορίτσια…" σκέφτομαι μέσα μου, "που θα υπερασπιζόμουν ως άλλος Carnation… (ναι ! αυτόν τον ήρωα μου έμαθε η κουλτούρα της κατανάλωσης),… την γλυκιά Ειρήνη μέχρι θανάτου… "
Ίσως και να μην τη λέγαν Ειρήνη, πάντως σίγουρα της ταιριάζει… Το χαμόγελό της, τα δάκτυλά της την ώρα που σε χρεώνει για λογαριασμό άλλου, ο τρόπος που σε ευχαριστεί για την κατανάλωση που έκανες… συνθέτουν τον όρμο στα ταξίδια του αντρικού νου, πέρα από το ανεμόδαρτο μα και πέρα από το διαυγές… μακριά από το προσδοκώμενο μα και σε πλήρη ασφάλεια…
Αργοβαδίζοντας για το ψυγείο, με απολύτως συγκεκριμένη ανάγκη για αγορά και εστίαση σε αυτήν και μόνο, όπως είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου, λίγο μόλις πριν, σκεφτόμουν πως καβάλα στ’ άλογο, ερχόμουν κι άπλωνα το στιβαρό μου χέρι κι ωσάν κρεμαστή κούνια των αιθέρων, την γλίτωνα από τη μιζέρια του ταμείου σηκώνοντάς την ψηλά… στις παρυφές των οικισμών των αγγέλων…
- «Δηλαδή ληστεία;» ακούω τη φωνή της να λέει δυνατά, σχεδόν πνιγμένη από τρόμο….
- «Ναι ληστεία!» αντήχησε αποκρινόμενη η φωνή της ψυχής μου… βγαλμένη θαρρείς απ΄άλλα… χείλια… με σθένος και αποφασιστικότητα πρωτόγνωρη…
«Άντε ρε άνοιξε το ταμείο σου λέω!!!...» συνεχίζει ουρλιάζοντας η ίδια φωνή… ενώ η συναίσθηση πως δεν επρόκειτο τελικά για αυτήν της ψυχής μου,… με έντυσε σαν πρώτο χιόνι … παγώνοντας το κορμί μου αυτοστιγμεί…
Το τρομοκρατημένο της πρόσωπο σε απόσταση 20 εκατοστών μόλις από την κάνη του όπλου υπό την κατοχή του εκνευρισμένου συνομιλητή της, ρίχναν στην πυρά την όποια άλλη φωτογραφική επινόηση του πλέον ταλαντούχου διαφημιστή για τη νέα ταινία του Tarantino…
Σικάγο θα γίνουμε… λέγαμε κάποτε σκέφτομαι… να που γίναμε!...Αργότερα βέβαια σκέφτηκα πως αυτό δεν ισχύει… Πόσο πιο μπροστά είναι αυτοί οι άνθρωποι!… μπαίνουν, σκοτώνουν, παίρνουν, φεύγουν,… χωρίς να αφήνουν κατάλοιπα ψυχοφθοράς και ίχνη ζωντανής μαρτυρίας,… ώστε να λαμβάνει και τη μορφή θρύλου το γεγονός, αλλά και να δρασκελίζουν το μονοπάτι των ηρώων όλοι οι ενεχόμενοι στο περιστατικό.Γι αυτό άλλωστε η Αμερική είναι η μόνη χώρα με τόσο σύντομη ιστορία και τόσο πολλούς ήρωες… επειδή φροντίζει ώστε η απώλεια μαρτυρίας, να καθιστά την ιστορία αναπλάσιμη…
Χωρίς πραγματικά να έχω συνειδητοποιήσει το μέγεθος του κινδύνου που διέτρεχα, σίγουρα καθόλου συγκρινόμενο με τον κίνδυνο που διέτρεχε η … Ειρήνη… απαρνήθηκα την όποια σκέψη για υπεράσπιση του αντικειμένου του πλατωνισμού μου, και σε κλάσματα δευτερολέπτου, και έχοντας έντονο το des javous που φύτεψαν μέσα μου με τον καιρό οι ταινίες του είδους… αισθάνθηκα σαν το Harrison Ford χωρίς όπλο…
Κατάρα!... έπρεπε να αρκεστώ στο ρόλο της ρουφιανιάς…
Κρύφτηκα πίσω από το κοντινότερο σε μένα ράφι, και κάλεσα το 100, ενώ ο πανύψηλος τρομοκράτης της Ειρήνης … έχοντας απομακρύνει την κάνη από το κεφάλι της,… τα χρήματα από το ταμείο… τον εαυτό του από το κατάστημα, απομάκρυνε διαπαντώς και αυτομάτως… την ειρήνη της ψυχής από την Ειρήνη μου…Τη στιγμή που αυτός δρασκέλισε έξω… αυτή έπεσε στο πάτωμα, έχοντας χάσει όποιο σημάδι παρουσίας αίματος στο κορμί της…Κατάφερε με την πτώση χτύπημα στο κεφάλι της, βαρύτερο από το αν της έφερνε το όπλο στο κεφάλι ο θρασύς και αποφασισμένος ληστής… το κρανίο της αντήχησε στο παγερό κατάστημα, σαν αφρικάνικο κρουστό…Όταν την σήκωσαν, ο τρόμος ήταν μια λέξη την οποία πλέον είχε κατανοήσει εις βάθος… μάλιστα… είχε και συγκεκριμένη φυσιογνωμία…
Αυτά, σ’έναν κόσμο, σ’ένα σημείο όπου 30 χρόνια πριν, έβοσκαν γελάδια και ο ήλιος έντυνε με φως την απρόσκοπτη δράση της φύσης,… Κάπου αλλού, παίζανε τρία παιδιά,… σε τρεις διαφορετικές γειτονιές, μα παρ’όλα αυτά, παίζαν το ίδιο παιχνίδι… Κλέφτες και αστυνόμους…
Τριάντα χρόνια μετά… σ’ αυτό το μέρος, όπου τα γελάδια άλλαξαν όψη, τρία μεγάλα παιδιά,… τα ίδια παιδιά, πήραν μέρος στο ίδιο παιχνίδι,… μόνο που τώρα δεν σήκωνε αστεία ο κλέφτης… και ο Carnation βγήκε χέστης…
Όσο για την Ειρήνη…
Η κοπέλα στο ταμείο του Αρβανιτίδη στο Κορδελιό της Θεσσαλονίκης…δεν θα νοιώσει ποτέ πια ασφαλής όταν δουλεύει.
